Van start

En zoals het ons vaker ging: Azië is even wennen!

We verwachtten die hoge temperaturen natuurlijk wel, maar die Bangkokse 35 graden blijft altijd weer een klap met een klamme handdoek als je kort daarvoor licht winters gekleed met een graad of acht uit Nederland vertrokken bent.

We waren een beetje vergeten hoe massaal, groot en druk die luchthaven van Azië was. Gelukkig hadden we twee professionele leden van de ‘Handige Harry’-club geboekt, die je vanaf de gate langs allerlei local knowledge-gangen en roltrappen naar verborgen en dus stille fast lanes loodsen zodat we snel mèt koffers en zònder wachtrij uit de drukte waren gemanouvreerd.

Ook de met veel gebuig gepaard gaande en minstens zo diep gemeende excuses van één van de Harries omdat hij zich een keer vergiste en we daardoor zéker tien meter moesten omlopen herkenden we. Vergissen is hier voor een aziatische dienstverlener namelijk zeker niet menselijk, maar een schier ondraagbare schande voor zichzelf en de familie. En daarvoor zijn de nederigste verontschuldigingen op zijn plaats. Die wij natuurlijk begripvol en wegwuivend aanvaardden.

Het uitgebreide dinerbuffet in het airporthotel met bijzondere geuren, kleuren en smaken deden ons weer terugdenken aan India, het lekkere aziatische bier ook. Helaas liepen er ook weer veel roodbuikigen met te korte broeken en lawaaishirts met bonkige stappen door de fijne, bescheiden, respectvolle en zachtmoedige aziatische bediening.

Het zweefvliegtuigje met propellors voor de korte vlucht naar Laos kwam ons ook bekend voor. Hoewel het wel vier keer in de Boeing 777 van KLM had gekund, bereikte het ondanks de bedenkelijke blik van A als altijd moeiteloos zijn bestemming: ditmaal Luang Prabang, Laos. Ooit de franskoloniale hoofdstad, nu niet meer dan een relaxed boeddhistisch stadje met ong 60.000 inwoners en evenveel eettentjes in alle denkbare soorten en maten. Prachtig gelegen aan de Mekong Rivier, die in Tibet ontspringt en na ruim 4900 km door China, Myanmar, Laos, Viernam en Cambodja uiteindelijk verpietert in de Mekong Delta. Die komen we dus nog wel een paar keer tegen!

De lokale valuta hier is de Kip, waarvan er 16.000 gaan in één USD. De vietnamese Dong van later overtreft dit nog: 23.686 Dong per 1 USD. De destijdse hoofdomrekenbrekens van de indiase rupee en de myanmarse kyats waren makkies hierbij vergeleken.

Ook weer even wennen: de wel erg ruime arbeidsmarkt. Op het mini-vliegveldje zaten drie douaniers onze visa te bekijken voordat ze ons paspoort durfden voor te leggen aan de baas, die met het stempelen ervan de strepen op zijn uniform en zijn hogere salaris waarmaakte.

En de ophaal- en omwisseldienst van de 75 liter blauwe watertanks stapelde talloze lege en dus nogal tuitelige exemplaren in de laadbak van de chinese pick-up uit de vorige eeuw. A en ik zetten inmiddels enkele tienduizenden Kips in op de vraag hoe snel en hoeveel lege plastic vaten de schokkerig rijdende pick up zou verliezen. Maar de chauffeur keek met een tevreden blik naar zijn werk en draaide nog een sjekkie.

Tot een jongetje in de laadbak sprong en als een octopus zijn armen en benen over de luchtig opgebouwde stapel plastic vouwde. Hortend en stotend, maar zonder enig vatverlies vervolgde de waterdienst zijn weg.

De informele dienstverlening is hier onwaarschijnlijk groot. Voor elk denkbaar klusje staan hier meerdere mensen klaar. Ook dat waren we een beetje vergeten.

En dan die taal! De eerste lessen van onze Laos-gids leken niet zo moeilijk, maar een paar uur later waren we het nodige alweer vergeten…ezelsbruggetjes doen dan ouderwets hun werk: hij heet Kai en dat onthoud ik omdat de zwerfhonden uit Lucky Luke zo jankten als ze geschopt werden.

Het is weer even wennen, maar het is ook weer genieten.